Çalışma Alanlarım

Bazı tabloların karşısında ne hissettiğimizi hemen açıklayamayız. Güzel bulmayız belki. Hatta ilk anda “Bunu ben de yapabilirim” diye düşünürüz. Çizgiler dağınıktır, yazılar karalanmış gibidir, insan figürleri anatomik olarak kusurludur. Renkler birbirine çarpar. Kelimeler üst üste biner. Bazı sözcüklerin üzeri çizilmiştir. Ama yine de gözümüzü ayıramayız. Jean-Michel Basquiat'nın resimleri tam olarak böyle bir etki yaratır. O zihnin içinde sokaklar, anatomi kitapları, caz mü

Andy Warhol, Marilyn Diptych (1962) Bir insanın yüzünü ne kadar çok görürsek, onu gerçekten tanıdığımızı düşünmeye daha yatkın oluruz. Yüzü bize tanıdık gelir. Nasıl gülümsediğini biliriz. Fotoğraflarını, başarılarını, ilişkilerini, nerelere gittiğini görmüşüzdür. Hatta hakkında o kadar çok şey duymuşuzdur ki, sanki onun hayatına dair bir yakınlığımız varmış gibi hissedebiliriz. Fakat tanıdıklık ile tanımak aynı şey midir? Andy Warhol'un en ikonik eserlerinden biri olan Maril

Bir tabloya baktığınızda gerçekten ne görürsünüz? Bir liman mı? Tekneler, vinçler, bacalar, su ve güneş mi? Yoksa sisin içinden birkaç saniyeliğine belirip sonra yeniden kaybolan bir sabah duygusu mu? Claude Monet’nin İzlenim: Gün Doğumu (Impression, soleil levant) tablosuna baktığımda aklıma ilk gelen soru bu oluyor. Çünkü Monet burada bize yalnızca bir limanın nasıl göründüğünü anlatmıyor. Daha ilginç bir şey yapıyor: Bir limana bakmanın nasıl bir deneyim olduğunu resmetmey